Het meisje in Humo

Zo’n moment om iedereen nog eens vurig te bedanken : het meisje in Humo.

Vandaag staat er een getuigenis in Humo van een tienerpooierslachtoffer. Ze heeft dat zeer moedig gedaan. Uitermate moedig.
Je moet het maar doen. 
Dat wat je niet leest bij interviews: de nachten na zo’n gesprek. De avond zelf. De interviewer verlaat het huis en daar zit je met al je flashbacks omdat zo’n intensieve vragen de horror terug oprakelen.
Het interview werd drie weken geleden afgenomen. De dagen die volgden was ze niet weg te slaan van mijn chat, telefoon en kwam ze naar Gent.

Wat staat ook niet in het interview? Dàt haar steunen alleen lukte door jullie steun. No doubt.
Details kunnen daar niet maar het is één van de meisjes waar alle medische kosten, tig autoritten, ziekenhuisbezoeken, over en ’t weer voor politieverhoren enz enz… op mijn schouders vielen en waar nu gelukkig Ne(s)t VZW voor bestaat.
Het is één van die meisjes die ik nachten heb vastgehouden, in bed of op de grond in de badkamer om ze te kalmeren. Wiggelend met dat woordje “shttttt”. Armen rond haar. Soms meer dan een uur. Bij een herbeleving.

Het is dat meisje waar ik ontelbare uren naast haar op bed zat om toch te smeken dat ze wat thee of bouillon zou drinken, omdat alles weer blokkeerde en ze veel te mager werd.

Het is dat meisje waar ik soms binnensmonds op gevloekt heb. Omdat ik net doodop in slaap gevallen werd wakker gemaakt rond bvb 3 uur ’s nachts omdat ze op dat moment plots haar haar wou verven. Dan moest ik op mijn lippen bijten en moeite doen om ze niet door elkaar te schudden.

Het is dat meisje die meeging naar zee, naar de Ardennen.
Dagenlange wandelingen. Zonder doel. Gewoon uitwaaien. Heel hard schreeuwen in de natuur.

Het is dat meisje dat voor altijd in mijn hart zit.
Waar er maanden en maanden zorgoverleg was, ook ontelbare uren maar ze eerst nergens terechtkon.

Het is dat meisje dat de moed had in te zien dat ze professionele hulp nodig had en zich liet opnemen. Daar waar ik drie keer per week maanden aan een stuk haar was ging halen in strikte settings van een psychiatrie waar methodisch wordt gewerkt aan traumaherstel.

Het is dat meisje dat alle bestaansrecht geeft aan Ne(s)t VZW omdat zonder die collectieve steun dat onmogelijk was geweest.

Ze leest hier mee.

Bedankt allemaal. In haar naam. Uiteraard heb ik ze net alweer gesproken. Ze piept altijd als eerste op de chat. Elke dag.
Zonder uitzondering.

Het is dat meisje waar John, voorzitter ook voor het publiek, altijd klaar staat en ook met haar ontelbare gesprekken heeft gedaan. En dat mag ook eens over een politieker gezegd.

Dikke merci voor jullie milde giften!

SVN

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s